11/11/11


วันนี้วันที่ 11 เดือน 11 ปี 2011  ครับ มันคงไม่ได้สำคัญอะไรหรือมีเหตุการอะไรสำคญของโลกมาก แต่ต่อไปคงเป็นสำคัญสำหรับเจ้าของบล็อกเอง หลายคนคงอยากทำอะไรที่เพื่อจดจำกับวันนี้แต่มันก็เป็นแค่เรื่องสมมตินะครับ สำคัญคือเรามีโอกาสได้ลงมืออะไรให้คนอื่นเพื่อคนอื่นหรือเปล่า ทำสิ่งดีๆให้ตัวเองและคนที่ตัวเองรักบางทีก็ไม่ต้องรอวันไหนก็ได้นะครับ ต่อไปผมคงไม่รอแล้วเหมือนกัน ผมคงบอกตัวเองทำดีสิ่งดีๆให้ตัวเองและคนที่ตัวเองรักดีกว่า ทำทุกวันให้ดีกว่านะครับ อย่ารอ เพราะถ้ารอแล้วไม่มีวันนั้นเราจะเสียใจเปล่าๆครับ หากอยากบอกหรืออยากทำอะไรให้คนที่เรารักผมมองเราควรรีบทำและบอกให้เขารับรู้ดีกว่านะครับ ส่วนเราจะได้รับคืนมาหรือไม่นั้นอย่าคาดหวังดีกว่าครับ เพราะมันเป็นเรื่องของก้อนเนื้อที่อยู่ในใจของแต่ละคนเราจะไปบังคับให้ก้อนเนื้อหรือหัวใจคนอื่นมาเต้นใจทรวงอกเราคงเป็นไปไม่ได้ เพราะเรื่องของความรักต้องให้หัวใจสองดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกันรับรู้ถึงกัน ในพื้นที่เดียวกัน  เพราะถ้าเรามัวแต่คาดหวังและบังคับ  เมื่อนั้นเราจะเป็นทุกข์ทันที เพราะเรามัวแต่รอว่าเมื่อไหร่เขาจะให้เรามา ถ้าคิดจะรักใครผมแนะนำว่าอย่าเสียใจที่จะรักจงเสียใจที่ไม่ได้บอกรักและมอบรักให้เขาคนนั้นมากว่าครับ รักไม่มีคำว่าเสียใจ  ไม่สมหวังก็ควรยิ้มให้รักนั้นดีกว่ามานั่งเสียใจครับ เพราะส่วนตัวผมมีโอกาสได้ให้ความรู้สึกและการกระทำดีกับคนที่ตัวเองรัก เท่านั้นความสุขของการให้มันก็ทำให้หัวใจเราพองโตได้แล้วครับ   “I love you without knowing how,why,or even from where.”
“ผมรักคุณโดยไม่ต้องรู้ว่ารักยังไง รักทำไม หรือรักจากที่ไหน”          บันทึกเรื่องนี้ไม่มีภาพประกอบนะครับเพราะภาพนั้นอยู่ในสมองส่วนที่ใกล้หัวใจผมที่สุดขอสงวนสิทธิ์ไว้ดูคนเดียวครับ