ป้ายกำกับ

บางสิ่งที่ไม่เคยรู้


เนื้อความ “ยินดีต้อนรับค่ะ” เสียงประตูอัตโนมัติตอบรับผม เมื่อผมย่างเท้าเข้าไปในร้านดอกไม้แห่งหนึ่ง
“อ้าว..คุณนั่นเอง วันนี้จะรับแบบไหนดีคะ” เจ้าของร้านออกมาทักทายลูกค้า
“ผมขอเหมือนเดิมครับ” จากนั้นผมก็ได้คาร์เนชั่นสีชมพูมาหนึ่งดอกซึ่งห่อหุ้มด้วยกระดาษสีสวย
ผูกริบบิ้นสีแดงสด ดูเหมือนว่าผมจะกลายเป็นนักสะสมดอกไม้เสียแล้ว
เหตุก็เกิดจากวันนั้นเอง เป็นวันก่อนที่น้องสาวของผมต้องผ่าตัดสมองเนื่องจากเธอมีเนื้องอกในสมอง เธอจะชอบดอกคาร์เนชั่นสีชมพูมาก หลังจากเลิกเรียนผมจึงได้แวะซื้อดอกไม้เผื่อจะทำให้เธอมีกำลังใจมากขึ้น ผมรีบมากเลยมาหาซื้อใกล้ๆโรงพยาบาล ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้านผมก็ได้รับการต้อนรับอย่างดี
“สวัสดีค่ะ จะรับอะไรดีคะ” เจ้าของร้านถามผมพร้อมกับยิ้มให้
“ผมขอคาร์เนชั่นสีชมพูหนึ่งช่อครับ จะเอาไปเยี่ยมคนป่วย ”
“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” เจ้าของร้านบอกผมพร้อมกับเตรียมดอกไม้ ระหว่างนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในร้าน นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเธอ เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักมาก เธอมองผมและผมก็มองกลับ
แต่แล้วเธอก็ละสายตาไปเมื่อได้ยินเสียงทักของเจ้าของร้าน
“มาก็ดีแล้ว มาช่วยพี่จัดคาร์เนชั่นให้คุณคนนี้หน่อยสิ”
“ค่ะ” เธอตอบรับและเข้าไปช่วยเจ้าของร้านจัดดอกไม้ และผมกำลังสนใจช่อดอกไม้ที่กำลังถูกจัดโดยคนที่ผมสนใจ เธอทำไปเงียบๆโดยไม่รู้เลยว่าผมมองเธออยู่ตลอดเวลา
“เสร็จแล้วค่ะ 150 บาทค่ะ” เธอบอกพร้อมกับยื่นดอกไม้ให้ผม มันเป็นช่อดอกไม้ที่สวยที่สุดที่ผมเคยเห็นมาเลยทีเดียว และคนจัดก็เป็นคนที่น่ารักมากที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมาเช่นกัน และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอพูดกับผม และดูเหมือนว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสิ
“นี่ครับ แล้ววันหลังจะมาอุดหนุนใหม่นะครับ” ผมยื่นเงินค่าดอกไม้ให้เธอพร้อมกับยิ้มที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยยิ้มมา เพื่อเป็นการสร้างความประทับใจให้เธอ แต่เธอก็ไม่ยิ้มตอบผม หรือว่าเธอจะไม่ชอบขี้หน้าผม คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในสมองผมเรื่อยๆ น้องสาวผมเข้ารับการผ่าตัดและก็ได้ผลเป็นอย่างดี อย่างที่ผมบอกน้องผมชอบดอกคาร์เนชั่นมาก ก่อนที่ผมจะมาเยี่ยมน้องผมก็มักจะแวะซื้อดอกไม้ที่ร้านนั้น และเธอก็ยังเป็นคนจัดดอกไม้ให้ผม จนผมทราบชื่อของเธอจากพี่สาวของเธอว่า
“น้ำพุ”
ผมยังคงมาซื้อดอกไม้ที่ร้านนี้ทุกวันแม้ว่าน้องสาวของผมจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว นั่นเป็นทางเดียวที่ผมจะได้เจอกับน้ำพุ
“น้ำพุยังคงจัดดอกไม้ให้ผมอยู่ เธอไม่มองหน้าผมสักนิด และดูเหมือนว่าเธอจะไม่สนใจที่ผมพูดเลยด้วย เธอคงจะไม่ชอบผมเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่ขออะไรมาก ขอเพียงแค่ได้เห็นหน้าเธอ ผมก็พอใจแล้ว”
วันนี้ก็ผ่านมาปีกว่าแล้วที่ผมไปซื้อดอกไม้ที่ร้านนั้น ไม่รวมดอกไม้ที่ซื้อไปเยี่ยมน้องผม ดอกไม้แทบจะล้นห้องผมอยู่แล้วแต่ผมก็ยังคงไปซื้อดอกไม้ที่ร้านนั้น
“วันรุ่งขึ้นผมก็มาซื้อดอกไม้อีก แต่น้ำพุก็ไม่อยู่ ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลย วันต่อมาผมก็มาซื้อดอกไม้อีก ผมรู้สึกแปลกใจมากเพราะเหตุการณ์นี้ไม่เคยเกิดขึ้น..ร้านปิด”
ผมยังคงมาดูที่ร้านทุกวันแต่ก็ไม่มีวี่แววเลยว่าร้านจะเปิด แต่ผมก็ยังมาดูอยู่ทุกวัน และมาวันนี้เป็นวันที่ทำให้ผมเข้าใจทุกอย่าง แม้แต่เรื่องของน้ำพุที่เคยสงสัยมาตลอดว่าเธอเกลียดผมจริงหรือเปล่า?
“อ้าว คุณนั่นเอง ดิฉันคงจะไม่ได้ขายดอกคาร์เนชั่นให้คุณแล้วนะคะ” เจ้าของร้านคนเดิมบอกผม
“ทำไมล่ะครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ ทำไมร้านคุณถึงปิด” ผมถาม
“ดิฉันคงต้องไปดูแลยายที่เชียงใหม่ค่ะ ไม่มีใครดูท่าน” เธอบอกผมด้วยเสียงเรียบเศร้า
“แล้วน้ำพุล่ะครับ” ผมถามเธอ ในใจผมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
“เดี๋ยวนะคะ” เธอบอกให้ผมรอ
“งั้นก็แสดงว่าน้ำพุอยู่ข้างใน ผมตัดสินใจแล้วล่ะ ผมจะบอกเธอ เพราะนี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของผม อย่างน้อยผมก็อยากให้เธอได้รู้ว่า…ผมรักเธอ”
“นี่ค่ะ น้ำพุฝากนี่ให้คุณ” เธอยื่นไดอารี่เล่มสวยให้ผม ผมงงมาก
“คุณคงยังไม่รู้ น้ำพุรถคว่ำระหว่างการเดินทางไปเชียงใหม่ค่ะ และแกก็เสียชีวิตทันที ที่ร้านปิดไปหลายวันเพราะดิฉันไปจัดงานศพให้แก”
คำบอกกล่าวของเธอทำไดอารี่ที่ผมถืออยู่หลุดมือทันที นี่คือความจริงหรือ เธอตายแล้วจริงๆเหรอ ผมรีบขอตัวกลับทันที ผมไม่อยากรับรู้อะไรอีก ผมเสียใจมากที่ผมยังไม่ได้บอกความในใจของผมกับเธอเลย ผมกลับบ้านและหยิบไดอารี่ที่พี่สาวของน้ำพุฝากให้ผมอ่าน
“ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่น้ำตาก็ยิ่งพรั่งพรูลงบนแก้มของผมมากเท่านั้น รอบตัวผมตอนนี้มีเพียงดอกคาร์เนชั่นสีชมพูและกระดาษหลายร้อยใบ ที่แต่ละใบก็เขียนเพียงตัวเลขเจ็ดตัวเหมือนกันทุกใบ”
” 11 มิ.ย. 2540 วันนี้เขาก็ยังคงซื้อดอกไม้เหมือนทุกๆวัน และฉันก็ยังคงทำเหมือนทุกๆวันเช่นกัน ฉันยังคงเขียนเบอร์โทรศัพท์ให้เขาลงบนกระดาษ และใส่ไปในช่อดอกไม้ แต่วันแล้ววันเล่า เขาก็ยังไม่โทรมา เขาไม่ได้สนใจฉันอย่างนั้นหรือ เขาคงเกลียดฉัน แต่ฉันก็ไม่ขออะไรมากหรอก ขอให้เขามาซื้อดอกไม้อย่างนี้ทุกวัน ให้ฉันได้เห็นหน้าเขาก็พอแล้ว ”

ขอบคุณเรื่องซึ้งๆจาก 9th9.com